Kolejki, wypisy i narodowy program dożywiania cierpliwością

33. Wypis po posiłku

W normalnej restauracji człowiek zjada, płaci i wychodzi.

W NFZ Gastro po zupie dostajesz:

kartę informacyjną zakończenia świadczenia żywieniowego.

Na pierwszej stronie:

Pacjent przyjęty z powodu zgłaszanego głodu.
W trakcie pobytu podano zupę podstawową w dawce 250 ml.
Pacjent tolerował zupę średnio.
Zalecono dalszą obserwację apetytu w warunkach domowych.

Na drugiej stronie:

Zalecenia:

• unikać głodu ostrego,
• zgłosić się do lekarza rodzinnego w razie nawrotu obiadu,
• kontrola za 6–8 tygodni,
• nie spożywać deseru bez konsultacji,
• w przypadku silnego pragnienia rozważyć kontakt z poradnią nawodnieniową.

Pytasz:

„Czy mogę iść?”

Koordynator:

Proszę zaczekać na podpis osoby wypisującej.

„Gdzie ona jest?”

Na przerwie obiadowej.

34. Skierowanie na kolację

Wychodzisz po obiedzie i pytasz:

„A co z kolacją?”

Rejestracja patrzy na Ciebie ostrożnie.

Czy posiada pan skierowanie na kolację?

„Nie wiedziałem, że trzeba.”

Kolacja jest świadczeniem odrębnym. Obiad nie obejmuje kolacji.

„Ale to ten sam dzień.”

Dzień nie jest podstawą refundacji ciągłego żywienia.

Dostajesz druk:

KOL-7 — wniosek o wieczorne uzupełnienie kalorii.

W rubryce „uzasadnienie” wpisujesz:

Będę głodny.

Po chwili pani oddaje formularz.

To jest przypuszczenie pacjenta, nie rozpoznanie.

35. Program profilaktyczny

NFZ Gastro ogłasza program:

Profilaktyka głodu 40+

Każdy obywatel po czterdziestce może raz na pięć lat skorzystać z bezpłatnej konsultacji żywieniowej.

W ramach programu przysługuje:

• rozmowa o talerzu,
• pomiar obwodu apetytu,
• ocena ryzyka podjadania,
• broszura „Głód — poznaj objawy”,
• i możliwość zapisania się na warsztaty „Jak nie czekać na obiad emocjonalnie”.

Na końcu konsultant mówi:

Wyniki wskazują, że w przyszłości może wystąpić u pana potrzeba posiłku.

„To co mam zrobić?”

Obserwować.

36. Narodowy Program Ochrony Talerza

Powstaje kampania społeczna.

Plakaty w autobusach:

Nie każdy pusty talerz wymaga interwencji.
Najpierw skonsultuj się z lekarzem rodzinnym.

Drugi plakat:

Nie idź od razu po kotleta.
Porozmawiaj o zupie.

Trzeci:

Deser? Sprawdź, czy naprawdę go potrzebujesz.

W telewizji występuje ekspert:

Polacy nadużywają gastronomii specjalistycznej. Zbyt często oczekują drugiego dania bez wcześniejszego wykorzystania świadczeń podstawowych.

Prowadzący pyta:

„Czyli co powinien zrobić głodny pacjent?”

Ekspert:

Przede wszystkim nie panikować i nie eskalować do mięsa.

37. Kolejka oczekujących na widelec

W NFZ Gastro nawet sztućce są objęte procedurą.

Łyżka przysługuje do zupy.

Widelec do drugiego dania.

Nóż tylko przy potrawach wymagających przecięcia, po ocenie funkcjonalnej.

Pacjent pyta:

„Czy mogę dostać widelec?”

Koordynator sprawdza system.

Nie widzę aktywnego uprawnienia do widelca.

„Ale mam pierogi.”

Pierogi można obsłużyć łyżką w trybie zachowawczym.

„To niewygodne.”

Niewygoda nie jest wskazaniem do widelca.

Wniosek o widelec ma trzy strony.

Na końcu pytanie:

Czy pacjent próbował rozwiązań alternatywnych, takich jak łyżka, chleb lub cierpliwość?

38. Poradnia Zaburzeń Apetytu Administracyjnego

Po kilku wizytach system uznaje, że zgłaszasz głód zbyt często.

Dostajesz skierowanie do:

Poradni Zaburzeń Apetytu Administracyjnego.

Lekarz pyta:

Dlaczego tak często chce pan jeść?

„Bo jestem człowiekiem.”

Czy ma pan dokument potwierdzający człowieczeństwo?

„Dowód osobisty?”

To potwierdza tożsamość, nie zasadność apetytu.

Na koniec lekarz wpisuje:

Pacjent zgłasza nawracające oczekiwania żywieniowe. Wskazana edukacja w zakresie akceptacji przerw między posiłkami.

Dostajesz broszurę:

„Głód przewlekły — jak nie przeszkadzać systemowi”.

39. Recepta na obiad

W nowym systemie część dań wydawana jest na receptę.

Lekarz wypisuje:

Obiad 1 x dziennie przez 7 dni.
Przyjmować doustnie.
Nie przekraczać zaleconej dawki ziemniaków.

Idziesz do restauracji-apteki.

Pani mówi:

Mamy zamiennik.

„Jaki?”

Kasza.

„Ale lekarz przepisał ziemniaki.”

Substancja czynna ta sama: wypełnienie.

„A kotlet?”

Kotlet niedostępny. Możemy zaproponować odpowiednik generyczny.

„Czyli?”

Mielony o nieustalonym pochodzeniu.

40. Program lekowy „Schabowy+”

Dla najcięższych przypadków Fundusz tworzy program lekowy.

SCHAB+ — leczenie zaawansowanego niedoboru panierki.

Kryteria włączenia:

• pacjent po niepowodzeniu zupy,
• brak odpowiedzi na ryż z marchewką,
• udokumentowana tęsknota za obiadem domowym,
• pozytywna opinia komisji kotletowej,
• brak przeciwwskazań do panierowania.

Pacjent pyta:

„Czy jak się zakwalifikuję, dostanę schabowego?”

Lekarz:

Dostanie pan możliwość pozostawania w programie.

„A schabowy?”

Jeśli będzie finansowanie.

41. Teleporada gastronomiczna

Żeby skrócić kolejki, NFZ Gastro wprowadza teleporady.

Dzwonisz.

Po 34 minutach muzyczki odbiera konsultant.

Dzień dobry, co się dzieje?

„Jestem głodny.”

Proszę opisać talerz.

„Nie mam talerza.”

Czy talerz jest pusty, czy nieobecny?

„Nieobecny.”

Rozumiem. To może wskazywać na brak posiłku.

„Czy mogę przyjść?”

Na podstawie teleporady zalecam obserwację lodówki i nawodnienie.

„Ale ja już obserwowałem.”

I co pan zaobserwował?

„Że nic tam nie ma.”

Proszę kontynuować obserwację.

42. Konsultacja drugiej opinii

Nie zgadzasz się z decyzją, że sernik nie przysługuje.

Składasz wniosek o drugą opinię.

Po dwóch miesiącach dostajesz termin u konsultanta deserowego.

Konsultant pyta:

Dlaczego pacjent uważa, że wymaga deseru?

„Bo po obiedzie chciałbym coś słodkiego.”

To jest argument emocjonalny.

„A jakie są medyczne?”

Nagły spadek ciasta we krwi.

„Mam taki.”

Proszę pokazać wyniki.

„Jakie wyniki?”

Krzywa sernikowa.

Badanie krzywej sernikowej ma termin za dziewięć miesięcy.

43. Karta DiLO — Diagnostyka i Leczenie Obiadu

W przypadkach szczególnie podejrzanych pacjent dostaje kartę:

DiLO — Diagnostyka i Leczenie Obiadu.

Dzięki niej proces ma być szybki.

Na ścieżce DiLO pacjent przechodzi:

• ocenę głodu,
• diagnostykę talerza,
• konsylium zupy,
• plan leczenia drugim daniem,
• kontrolę po kompotach.

Pacjent pyta:

„Czy to przyspieszy jedzenie?”

Koordynator:

Przyspieszy proces.

„Ale czy jedzenie?”

Proszę nie mylić procesu z efektem.

44. Zamknięcie kuchni z powodu limitu

O 13:17 kuchnia przestaje wydawać obiady.

Na drzwiach kartka:

Limit świadczeń obiadowych na dziś został wykorzystany.

W środku kucharze stoją przy garnkach.

Pacjent:

„Ale jedzenie jest.”

Koordynator:

Tak.

„To czemu nie wydajecie?”

Bo limit został wykorzystany.

„A co z jedzeniem?”

Zostanie rozliczone jako gotowość do świadczenia.

„Czyli ono istnieje?”

W systemie jak najbardziej.

45. Pacjent z własnym prowiantem

Po kilku doświadczeniach człowiek przychodzi z kanapką.

Pracownik rejestracji natychmiast reaguje:

Czy posiada pan zgodę na wniesienie żywności własnej?

„To moja kanapka.”

W placówce kontraktowanej nie można samowolnie wdrażać leczenia żywieniowego.

„Ale ja ją zrobiłem w domu.”

Tym bardziej nie znamy jej historii.

Kanapka zostaje opisana jako:

nieautoryzowany wyrób gastronomiczny pochodzenia domowego.

Dostajesz pouczenie:

Samodzielne jedzenie może utrudnić ocenę skuteczności oczekiwania.

46. Badanie satysfakcji pacjenta

Po wizycie dostajesz SMS:

Oceń jakość świadczenia żywieniowego w skali 1–5.

Klikasz 1.

System odpisuje:

Dziękujemy za ocenę. Cieszymy się, że mogliśmy pomóc.

Klikasz odpowiedź:

„Nie pomogliście.”

System:

Ta skrzynka nie przyjmuje wiadomości.

Po tygodniu Fundusz publikuje raport:

97% pacjentów otrzymało możliwość oczekiwania na posiłek.
Dostępność procedur żywieniowych wzrosła o 12%.
Średni czas kontaktu z talerzem pozostaje stabilny.

47. Certyfikat jakości

Restauracje NFZ dostają oznaczenia jakości.

Najwyższe wyróżnienie:

Placówka Przyjazna Głodnemu

Warunki:

• pacjent wie, gdzie ma czekać,
• rejestracja odpowiada pełnymi zdaniami,
• woda w dystrybutorze występuje minimum dwa razy w tygodniu,
• personel nie śmieje się przy odmowie deseru,
• tablice informacyjne są czytelne z odległości rozpaczy.

Na ścianie wisi dyplom:

Za szczególne osiągnięcia w organizacji procesu poprzedzającego żywienie.

48. Narodowy sukces

Ministerstwo ogłasza konferencję.

Przed kamerami stoi prezes NFZ Gastro.

W ostatnim roku znacząco poprawiliśmy dostępność do usług żywieniowych.

Dziennikarz pyta:

„Ale ludzie nadal czekają po kilkanaście miesięcy na obiad.”

Prezes:

Nie na obiad. Na świadczenie obiadowe.

„Czy to różnica?”

Ogromna. Obiad to pojęcie potoczne. Świadczenie obiadowe to procedura.

Dziennikarz:

„Czy pan jadł dziś obiad?”

Prezes:

Prywatnie.

49. Ostateczna puenta

Gdyby NFZ zarządzał restauracjami, nikt nie umierałby z głodu nagle.

Najpierw zostałby zapisany.

Potem zakwalifikowany.

Potem przekierowany.

Potem poproszony o uzupełnienie dokumentacji.

Potem poinformowany, że termin jest odległy, ale system działa.

A po wszystkim dostałby ankietę satysfakcji.

Na drzwiach każdej placówki wisiałby komunikat:

NFZ Gastro
Pacjent najedzony systemowo.

A pod spodem małym drukiem:

Faktyczne uczucie sytości może wystąpić niezależnie od decyzji Funduszu.